Verse vis.
Toedat Meus Slooten [ geboren in 1904,later veldwachter van Koedaik ] vande leigere skoôl of kwam, gong ie 'n paar jaar nei de Franse skoôl [soort Ulo] in Alkmaar. Maar`n erge leerder was ie niet, dat hai raakte van skoôl of. `t Werd toen voorhem `n taid van twaalf ambachte,
dertien ongelukke. Ien van die ambachte was visverkouper. Met de hondekar gong ie te visventen. Op`n dag zee z`n vader: Murgen is `t donderdag, den most je maar te venten gaan nei Warmerhuizen. Deer benne ze meist allegaar roums, dat deer kon je best nag
welders `n zoôt vis verkoupe voor de vraidag.""    Nou was die dage d`rvoor de handel niet zo merakels best gaan en de koeling wastoendertaid niet wat of `t nou is,dat de vis was al  `op de grens `.Maar gien noôd: Meus maakte ze met wat naaimesieneôlie van z`n moederweer mooi glimmend.  Z`n ouwelui wiste deer vezelf niks van.
Vol goeie moed gong ie op pad. Maar de verkoup gong niet zoas z`n vader docht had.  Oplest verkocht ie `n paar vissies an `n oudvrouwtje, maar toen ie de hondekar weer in beweging zette, riep ze `m terug en zee: "M`n joôn, ze ziene d`r wel gnap uit.
maar ze laike wel te luchten!"     "Geeft niks, vrouw, geef maar terug, den kraigt u `t geld weer,"zee Meus, want zo was ie ok wel weer.
Hai had wel deur dat `t niks worre zou,dat hai reed zonder ommedeweerom nei `t kerkhof bai de Ouwe Ursulakerk, [ Warmehuizen], kieperde de hêle handel over de muur en zee: Äs de levende ze niet vrete wille, den de dooie maar!".
Je zelle d`r inkomme kenne dat `t thuis wel efkes sturmd het !
                                                                                           Bart Slooten